Aşık Veysel‘in doğumunun 120. yılı

Sadık yari kara toprak da olsa, bu ülke toprakları bir Aşık Veysel yetiştirdi. 1894’ün 25 Ekim’inde doğan, geçirdiği çiçek hastalığından 7 yaşında gözlerini kaybeden ozan, gözlerine bağlamasının tellerinde can verdi, ama hastalığı kendi anlatımıyla ona zindan oldu.

“Çiçeğe yatmadan evvel anam güzel bir entari dikmişti. Onu giyerek beni çok seven Muhsine kadına göstermeğe gitmiştim. Beni sevdi. O gün çamurlu bir gündü, eve dönerken ayağım kayarak düştüm. Bir daha kalkamadım. Çiçeğe yakalanmıştım... Çiçek zorlu geldi. Sol gözüme çiçek beyi çıktı. Sağ gözüme de, solun zorundan olacak, perde indi. O gün bugündür dünya başıma zindan.”

Babasının oyalansın diye aldığı bağlama, şair Ahmet Kutsi Tecer’in de teşvikiyle kendisine zindan olan dünyayı aydınlattı. Öyle ki, yaşarken hayatı film yapılan nadir Türk sanatçılardandır. Eserlerinde toprak, aşk ve doğa sevgisini dile getirmiştir.

-anlatamam derdimi dertsiz insana
derd çekmeyen dert kıymetin bilemez
derdim bana derman imiş bilmedim
hiçbir zaman gül dikensiz olamaz

-veysel neden aklin ermez
uzun kısa dilin durmaz
eller tutmaz gözler görmez
bu acayip sır da senin.

“Biz yedik içtik ama saz acından ölüyor” diyen Aşık Veysel, belli ki dönemin yokluklarını düşünerek söylemiş bunu. Ancak 7 yaşındayken gözlerini kaybeden, 70’lerinde kanserden ölen ozan, belki yaşam açlığıyla sazından daha zor durumdaydı. Kendi içinde yuvasını kurmuş, o yuvadan gözlerini açmak isteseler bile çıkmamakta diretmiştir.

Ve öylesine ileri görüşlü, gönül gözü açıktı ki, eşinin komşusu ile kaçacağını anladığında çorabının içine para koymuştur, onca yıl yemek yaptı, çamaşır yıkadı, kendisine emek verdi diye…

Bugün Veysel Şatıroğlu’nun 120. Doğum yılı… Gözlerini, sözlerini, iç dünyasında yaşadıklarını dünyaya duyurmayı başarmış bu ozanı unutmayın. Veysel gider adı kalır, dostlar O’nu hatırlasın.

*Ekim 2014'te aksam.com.tr için yazılmıştır.

http://www.aksam.com.tr/yasam/asik-veyselin-dogumunun-120-yili/haber-348599