Olgun Yemişler Ağaca Tutunamaz

Aynaya baktığımız sureti tanıyamayız her zaman. Belki alışkanlıktan. Hani ilişkilerde de olur ya, sık sık baktığın kişiyi görmeyebilirsin de, ne zaman ki sorun olur ya da başka bir şey, o zaman ilk kez görür gibi bakarsın. Ayna da öyle bir şey...

Bazen hayalindeki yüze bakıyorsun, bazen gelecekte neye benzeyeceğine, bazen geçmişte tanıdığın ve hep bildiğin haline, bazen hiç tanımadığın şekle bürünmüşüne...

Bu sıra beyin kalpte, kalp beyinde hükümran...

Nankörüz elbet. Acıyı "gerçekten" tatmak için ölüm gerekiyor. İnsan başka türlüsünü anlamayacak bir varlık çünkü. Başlangıca dönmek, döndüğümüz yerin son olduğunu da bilmek... Ölmek gerekiyor aslında. Belki de sırf doğum ve ölümdeki arınmayı, saflığı, kazanma ve kaybetme arasındaki vazgeçilmezliği yaşamak adına... Ben öldüm. Sırf yeniden dirilmek adına...